පරවුණූ මලක්

තැලී  පොඩී වී කඩා වැටී

හඩා වැටෙනා පර මලක්

කාගෙදෝ අසහනෙන් මිලිනව

රක්ත කදුලක තනි වෙමින්

අනේ අසරණ පුන්චී සාවිය

හඩන්නටවත් බැරි නෙතින්

බලා ඉදිතීයී ඈත ඉමකොන

හිමි හෙමින් ඈ මුමුනමින්

කටේ කිරි සුවදින්

ඇගේ මොලකැටි සියුමැලෙන්

කෙසේ තලා දැමුවේද ඒ රුව

මිනිස්කම් නැති තිරිසනුන්

මලක් ඈ සුවද දෙන

හැදුවානම් උන් එදත්

@රසා@